Mommy

Welkom Aline – Mijn bevallingsverhaal

Op 10 juni 2018 om 11u02 werd mijn leven helemaal op z’n kop gezet. Lieve, kleine Aline besloot immers om drie weekjes te vroeg zich aan de wereld te laten zien. Normaal gezien had ik me voorgenomen om m’n bevallingsverhaal voor mezelf te houden, maar omdat het eigenlijk best een grappig verhaal is – en ook ergens wel een mooi ‘souvenir’ voor later, wanneer alles blurry wordt – én dat jullie er in de comments en op instagram om vroegen, besloot ik ‘t toch even uit te schrijven. Warning: ‘t is best een lang verhaal!

Welkom Aline

Zoals ik eerder al aanhaalde, was Aline uitgerekend voor 30 juni. De dinsdag voor ik bevallen ben stond er zelfs nog een ‘babydate’ gepland bij de gynaecoloog. Niets wees er op dat dat kleine wezentje in mijn buik eigenlijk al klaar zat om de wijde wereld te gaan verkennen. Het enige wat misschien wél een indicatie kon geweest zijn, was het feit dat ze zo enorm was ingedaald, dat er enkele bekken- & rugspieren helemaal geblokkeerd zaten. De laatste week van m’n zwangerschap liep ik dan ook krom van de pijn, en kon ik quasi niets meer zelf in het huishouden doen. Wat een contrast met de rest van mijn zwangerschap..

Omdat de gynaecoloog ons had gerustgesteld met het feit dat ze nog braafjes in de buik zou blijven zitten, besloot mijn vriend nog even samen met enkele vrienden naar de Franse Ardennen (op zo’n 3,5u rijden van waar wij wonen) te trekken om een weekendje te gaan mountainbiken. En ik, ik wilde op mijn beurt van dit weekend gebruik maken om alles definitief klaar te zetten. Onze spullen van onze tweedehands geboortelijst waren immers net binnen, dus alles moest nog een plekje krijgen. Vrijdagavond vertrok m’n vriend, en met de woorden “Niet bevallen als ik wegben hé” vertrok hij. He jynxed it. Zeker weten!

Zaterdagochtend begon als een normale ochtend. Ontbijtje, Dr. Phil op TV en wat knuffelen met Argon. Heerlijk. Tot ik rond een uur of 10 lichte krampen kreeg in mijn buik. Ik had dit al eerder gehad – lees hier terug – en stuurde toch maar voor de zekerheid eens een berichtje naar mijn vriend. “Hou je je gsm in’t oog vandaag? Heb weer wat krampjes ..” stuurde ik hem. Enkele dafalgans voor m’n rug later ging ik op pad met mijn schoonmoeder om boodschappen, nog enkele babyspullen en waarempel zelfs nog even naar de Action. De krampjes bleven, maar waren dragelijk. Tot rond een uur of 6, toen krampjes en harde buiken toch een klein beetje ongemakkelijk begonnen te worden. M’n schoonmoeder bood aan om eten voor me klaar te maken, maar met Free Willy én Harry Potter op TV die avond, wilde ik liever een ‘cosy night in’ met mezelf, mijn baby-in-de-buik en de poes.

Tijdens Harry Potter – & The Deathly Hallows pt 2, voor de geïnteresseerden – werden de krampen echter iets heftiger. Ik besloot toch eens te timen hoeveel tijd er tussen de krampjes inzaten, maar omdat ze maar om de 6-7 minuten terug leken te komen, was ik absoluut niet gealarmeerd. Lastig gevoel, dat wel, maar draaglijk. Na de film besloot ik echter wel direct in bed te kruipen, want na een hele dag krampjes te hebben, was ik best vermoeid. Alleen .. Slapen zat er precies niet in.

De krampen bleven immers aanhouden en werden toch iets heftiger. Omdat de frequentie echter niet veranderde, dacht ik dat het opnieuw om oefenweeën ging. Hup, het bad in om ze toch maar wat dragelijker te maken, maar dat hielp ook niet. Toen ook de frequentie steeds korter begon te worden, besloot ik toch even m’n vriend en de materniteit in te lichten. De materniteit vroeg me om toch eventjes aan de monitor te komen liggen – just in case – en m’n vriend besloot dan ook maar zijn spullen te pakken en terug te keren.

Welkom Aline

Mijn vluchtkoffer en babytas stonden gelukkig al klaar in de gang, dus ik moest ze maar in de auto gooien. Mijn schoonouders wilde ik niet lastigvallen om 2u ‘s nachts, dus onder het mom van ‘over een uur of 5 ben ik wel weer thuis’ reed ik naar het ziekenhuis. Dat ik 2x gestopt ben om eventjes een ‘krampje’ weg te blazen, alarmeerde mij ook niet echt. Blijkbaar moet ik een verbazend hoge pijngrens hebben, achteraf gezien

Eenmaal in het ziekenhuis én aan de monitor gelegd, bleek niets te wijzen op het feit dat ik eigenlijk al goed in arbeid was. De baby zat immers al zodanig laag dat de monitor quasi niets registreerde. Ook had ik maar 1cm ontsluiting. De eerste vroedvrouw die nacht keek me dan ook aan met een blik van “lap, ‘t is weer zo eentje die gaat drama maken voor niets”. Ik besloot dan maar in stilte m’n krampen weg te puffen en te wachten tot m’n vriend er was, en tot de gynaecoloog van wacht om 9u30 in het ziekenhuis zou aankomen. Om 5u ‘s morgens arriveerde m’n vriend in het ziekenhuis, en zat er niets anders op dan wachten. Wachten, eindeloos wachten ..

GELUKKIG was de tweede vroedvrouw een écht crèmeke. Zij had als enige door dat er toch iets niet in de haak zat. Hoewel ik de krampen zo sereen mogelijk probeerde weg te moffelen, zag zij – en mijn vriend uiteraard – in dat ik écht wel heel veel pijn had en dat dat niet echt correspondeerde met wat er op de monitor te zien was. Om 7u30 had ik echter nog steeds maar 1-2cm ontsluiting, dus niemand die een antwoord kon geven op de vraag wat er nu eigenlijk aan de hand was. Tot plots, rond 9u30 mijn vliezen het plots, uit het niets begaven.

Mijn vriend sprong, nog half-slapend, uit de zetel om de vroedvrouw te halen. Ineens was die 2cm ontsluiting er 4, en haalden ze er de anesthesist bij. Toen echter een kwartier later bleek dat ik al 8cm ontsluiting had, kreeg ik het nieuws dat epidurale wellicht niet meer ging lukken. Say what? IK WIL EPIDURALE! NUUUUUUUUUUUUUUU! De katheder werd nog geplaatst, maar de kans was klein dat de verdoving op tijd ging werken. En ondertussen zat ik daar, op de rand van het bed met ontzettend harde weeën, zonder te mogen bewegen. What is happening?

De anesthesist stuurde daarop zijn stagaire op pad voor een snel-werkend middeltje, maar toen die na een kwartier nog steeds niet terug was, kreeg ik dan maar een ander spuitje met pijnstilling in de rug geschoten. Dat haalde de scherpe kantjes wel een beetje weg, maar ik heb ALLES zeer bewust gevoeld en meegemaakt. Voor ik het wist lag ik om 10u30 in de verloskamer, en om 11u02 werd Aline geboren. Oké, zo hadden we helemaal onze zondag niet gepland!

Welkom Aline

Hoewel dat laatste uur op die manier in een complete blur aan me voorbij gegaan is, zijn er twee dingen die ik NOOIT meer ga vergeten. Het eerste is het moment dat de gyneacoloog tegen me zei “mevrouw, kijk eens naar mij”, en dat ik plots een hoofdje boven m’n buik zie tevoorschijn komen. Crazy! Het tweede moment: de blik die ik kreeg van mijn vriend de moment dat ze al huilend in zijn armen gelegd werd. De paniek, liefde, bezorgdheid en ontroering in zijn ogen waren onbeschrijfelijk, net als het moment dat ze haar op mijn buik legden. Wij zijn nu ineens ouders.

Welkom Aline

Die dag stond onze wereld even stil en zelfs even helemaal op z’n kop, maar lieve Aline, nog nooit ben ik zo blij geweest om iemand te zien!

Groetjes,

Laura

16 thoughts on “Welkom Aline – Mijn bevallingsverhaal

  1. Dat je ook gewoon nog zelf naar het ziekenhuis bent gereden, het zou mij ook overkomen hoor, denken van het zal wel mee vallen. Ik kan me voorstellen dat als je baby eerder komt, dit heel onverwachts is, hier twee keer, lang zitters en zelfs de eerste keer ging ik met 42 weken zonder tas etc naar het ziekenhuis, want ik zou alleen voor controle komen, maar toen bleek ik al ontsluiting te hebben en kon de man terug om de tas te halen.

    1. Ja, het was echt grappig achteraf gezien. Ik had NOOIT verwacht om buiten te stappen met een baby in de armen toen ik naar het ziekenhuis reed.. Levert natuurlijk spannende verhalen op hé!

  2. Aleeee Laura! Wat een verhaal zeg! Haha mogen we nu powerwijf zeggen? Ik vind van wel 🙂 Gelukkig dat uw vriend zo snel naar huis kwam en dus ook alles heeft kunnen meemaken. Ik hoor toch vaak gekke verhalen van vroedvrouwen/verplegend personeel/etc, je zou denken dat ze daar nu ondertussen toch meer over weten? Fijn dat alles verder zo voorspoedig verliep!

  3. Wat een prachtig verhaal!! Dit is iets wat je nooit meer vergeet hoor, ik weet dat van mij ook nog goed en dat was ook al zo’n raar verhaal haha 😉 Maar jullie hebben een mooi meisje gekregen, geniet er maar lekker van! 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *