Mommy

Mommy Talk: Back to reality ..

Back to reality. Zo voelt het écht aan nu het einde van m’n zwangerschapsverlof in zicht is. Zo onverwacht werd ik er in gegooid, zo stiekem komt het einde dichterbij kruipen. Terug aan het werk, terug naar de orde van de dag en vooral terug zoeken naar een evenwicht tussen m’n “oude” leven, en het nieuwe met Aline erbij. Allemaal héél dramatisch natuurlijk, maar hey, het is echt zo. Een hersenspinsel ..

Aline 4 maand

– Bij voorbaat excuses voor het springen van de hak op de tak. Het schrijven van dit artikel maakte me op één of andere manier verschrikkelijk emotioneel – hallo, zijn die zwangerschapshormonen nu nog altijd niet weg?! – waardoor ik dit in meerdere keren heb moeten schrijven. Desalniettemin, enjoy! En ook van de Aline-picture-overload! –

Dat extra maandje..

In België heb je als loontrekkende recht op drie maand moederschapsrust. In Zweden krijgen ze meer dan een jaar.. Over contrasten gesproken. Drie luttele maandjes om te herstellen van de fysieke arbeid die je hebt geleverd, te wennen aan het idee dat je plots een gigantische verantwoordelijkheid op je schouders hebt rusten én om je kersverse spruit te leren kennen. Drie zaken die bij elke moeder op een verschillend tempo verwerkt worden.

Het lichamelijke herstel verliep bij mij ontzettend goed. Na twee weken liep ik alweer het huishouden te doen, waardoor kraamhulp voor mij eigenlijk overbodig was. Ook het tweede item ging al bij al redelijk vlot. De ‘hakuna matata’ ingesteldheid zorgt ervoor dat ik niet dag in, dag uit wakker lig van waar ik in godsnaam aan begonnen ben. Het is vooral het derde wat bij mij het ‘zwaarste’ bleek te zijn.

Aline 4 maand

Aline werd drie weken te vroeg geboren. Niet abnormaal natuurlijk, maar omdat ik mentaal absoluut nog niet de klik gemaakt had van ‘ik kan elk moment bevallen’, duurde het allemaal wat langer vooraleer ik het ‘mama-zijn’ verwerkt had. De eerste weken verliepen wat in een roes, en hoe graag ik Aline ook zag, soms leek het alsof ik voor iemand anders’ kind aan het oppassen was. GELUKKIG heb ik véél foto’s genomen van die eerste dagen, zodat ik ze toch een beetje opnieuw kan beleven.

In totaal ben ik niet drie, maar vier maandjes in moederschapsverlof geweest. Mijn wettelijk verlof, verlengd met een maandje ouderschapsverlof. En het is net dat maandje extra dat mij mentaal echt positief gestimuleerd heeft. Zeker nu Aline zo ‘interactief’ is. Die glimlach als ik ‘s morgens in haar kamertje binnenwandel is onbetaalbaar.

Aline 4 maand

Wij wisten op voorhand dat september een probleem was voor opvang in de crèche, dus dat maandje extra was niet enkel en alleen voor mezelf, maar ik ben oh-zo blij dat ik ‘m genomen heb! Iets wat ik van mezelf zéker nooit verwacht had .. Ik dacht warempel dat ik m’n werk zou missen. Niet dus..

Een terugblik op het begin ..

Wetende dat het einde van m’n moederschapsrust nadert, is immers ook beseffen dat er een einde komt aan een bepaald ‘tijdperk’ in het leven van Aline en van mezelf. We zijn nét niet onafscheidelijk. Sinds haar geboorte ben ik misschien al bij al drie volledige dagen – alle uren bij elkaar opgeteld – niet bij haar geweest in dezelfde nabije omgeving. Gek toch?

Het moederschap heeft mij enorm veranderd. Hoewel ik mezelf écht niet zou bestempelen als een echt ‘moedertje’, ben ik toch als persoon enorm veranderd. Wetende dat dat kleine wezentje een onvoorwaardelijke liefde heeft voor mij, is iets waar ik soms nog niet bij kan met m’n volle verstand. Dat ik soms als enige ze kan troosten, of dat ze in slaap valt als ze m’n hartslag hoort (zie foto hieronder, onflatterend maar typerend) .. What the actual f*ck? Ik heb het nooit geloofd, maar ‘imprinting’ is real. Want zoals ze ‘t zo mooi in de Twilight boeken omschrijven:

“Imprinting on someone is like when you see her, everything changes. All of a sudden it’s not gravity holding you the planet, it’s her. Nothing else matters. You would do anything, be anything for her”

Aline 4 maand

Soms betrap ik mezelf er op dat ik in mijn iPhone terugscroll naar 10/06/2018, en alle foto’s erna begin te bekijken. Eén voor één. En héél soms – vooral als ik alleen ben – pink ik zelf eventjes enkele tranen weg. Iets wat ik vroeger NOOIT zou gedaan hebben. Dat kleine wezentje, alweer zo veel veranderd. Het klinkt zo ongelooflijk melig, maar het is gewoon zo.

Aline 4 maand

Gelukkig heb ik ook een rationele kant, die maar al te goed beseft dat het einde van dit hoofdstuk niet het einde van de wereld betekent. Zoals de filosoof Seneca ooit zei – in’t latijn, maar voor uw gemak eventjes vertaald – “Every new beginning comes from some other beginning’s end”. Opletten in de les geschiedenis really did pay off!

Het volgende hoofdstuk

Het volgende hoofdstuk is immers een overwegend positief hoofdstuk. Voor mezelf vooral op het sociaal & financieel vlak, om nog maar te zwijgen over het feit dat ik van de medewerkers in de crèche duizend-en-één opvoedkundige tips zal krijgen. Ook voor Aline is het volgens mij beter. Als eerste (achter)kleinkind in de familie wordt ze door iedereen op handen gedragen, en het feit dat ze in de crèche leert delen, zowel op materieel als emotioneel vlak, kan haar alleen maar goed doen. Leren spelen, delen, communiceren, .. ‘t Zijn dingen die ze van andere kinderen zal leren, en niet van mij.

Aline 4 maand

Wij kozen immers bewust voor een grote crèche, waar ze zal gechallenged worden om vooruit te raken. Eentje waar kindjes geprikkeld worden door de aanwezigheid van oudere kinderen, en waar ze voldoende gestimuleerd zal worden. We merken nu immers al dat Aline een kind is dat voortdurend wil ontdekken. Ze wil ALLES gezien en gehoord hebben. Hopelijk wijst de tijd uit dat we een goede keuze hebben gemaakt?

Een nieuw leven, een nieuw begin?

Nu goed. Ik loop op de zaken vooruit natuurlijk. En hoewel ik liever bij Aline zou willen blijven, voelt mijn eerste werkdag als mama stiekem een beetje aan als een eerste schooldag: spannend! Mijn kappersafspraak nét voor die dag ligt al vast, ik kocht een nieuwe handtas én ik verwende mezelf meermaals met nieuwe leuke outfits. Het is een beetje als afscheid nemen van de grote vakantie zeker?

Aline 4 maand

Het wordt natuurlijk ook een fijn weerzien met collega’s & klanten én ik weet dat het voor Aline ook goed is om naar de crèche te gaan, maar héél eerlijk? Moest ik kunnen, hield ik ze bij me, voor zo lang ik kon ..

Mits ik na deze alinea telkens in tranen uitbarste leek het me goed om hier af te ronden. Zijn er nog mama’s die mijn gevoel delen? Wanneer ging jij terug aan de slag na je bevalling?

Nogmaals mijn excuses voor de emo-rant, maar toch steeds met veel groetjes,

Laura

2 thoughts on “Mommy Talk: Back to reality ..

  1. Bij mij juist hetzelfde. Ik heb ook nog ouderschapsverlof bij genomen, 1 maand. De dag dat ik terug moest gaan werken vond ik verschrikkelijk MAAR eens ik er was, besefte ik wel dat het tijd was. Je wordt eraan gewoon dat je je kindje iets minder ziet en je geniet extra van de momenten samen. En eens je uur er is om naar huis te gaan, zit je echt op hete kolen en lijkt de weg naar de crèche kilometers lang 🙂

  2. Oh, het is nooit makkelijk om opnieuw aan het werk te gaan na je bevalling en je kindje toch een beetje te moeten loslaten. Blij voor je dat je toch nog een maandje extra genomen hebt en dat je er zoveel deugd van hebt gehad!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *