Mommy

Doe ik het wel allemaal goed?

Wellicht de meestgestelde vraag aan mezelf het afgelopen jaar. Doe ik het wel allemaal goed? Waar ik vroeger van mezelf durfde zeggen dat ik vrij zelfzeker was, merk ik steeds vaker dat er een bepaald gevoel van onzekerheid me besluipt. Ik ben nu immers volledig verantwoordelijk voor iemand anders. Iemand die volledig van mij afhankelijk is. Voor alles. Zeker in tijden van instagram en facebook, waar enkel de ‘leuke’ en ‘perfecte’ momenten nog gedeeld worden met de buitenwereld, of social media, waar iedereen wel een ‘goed advies’ voor je klaar heeft. Wat moet je ermee?

Alle begin is klein

Jij geeft geen borstvoeding?!

Bij mij begon het allemaal eigenlijk bij mijn ‘keuze’ voor flesvoeding. Veroordeeld nog voor ze geboren was. Elke super-mama geeft toch borstvoeding? Vooroordelen van velen, niet wetende dat het fysiek bijna onmogelijk voor mij was om borstvoeding te geven. Goed, ergens had ik het natuurlijk wel willen proberen, maar wetende wat een fysieke uitputtingsslag het zou geworden zijn.. Neen, dan mag ik eigenlijk mezelf niet als slechte moeder beschouwen. En dat zou nooit mogen het geval zijn. Iedereen zijn keuze welke voeding ze al dan niet willen geven, want je weet niet of het wel al dan niet een keuze was. Maar zoals ik al zei, iedereen heeft snel een oordeel klaar.

Alle begin is klein

Aline groeit goed, komt goed aan en is vlot mee met alle ‘vereiste’ ontwikkelingen. Ook met flesvoeding. En chapeau voor alle mama’s die elke dag borstvoeding kunnen en willen geven, maar even dikke chapeau voor alle anderen. We doen het allemaal goed! Aan allen die borstvoeding geven: proficiat! Aan allen die géén borstvoeding geven: OOK proficiat!

Wat, je kind naar de opvang?

Terug aan het werk gaan na mijn zwangerschapsverlof en je kleintje achterlaten in een grote crèche. Alez, dat doet een goede moeder toch niet?! Een kleine onthaalmoeder die tijd en oog heeft voor elk kind individueel, dat is toch het beste van al? Ah ja, want in een grote crèche laten ze kinderen soms wenen omdat ze handen te kort komen. Ofja, dat Aline überhaupt naar de crèche ‘moet’. De beste mama’s blijven thuis hé voor hun pagadder(s). Nog zo’n vreemde opmerking die ik kreeg van iemand.

Alle begin is klein

De keuze voor een grote crèche was voor mij nochtans vanzelfsprekend. Dat Aline ooit een broer of een zus krijgt, lijkt ons voorlopig niet aan de orde. Wij wilden daarom haar aantal sociale contacten zo groot mogelijk houden, zodat ze de dingen die ze met en broer of zus vanzelf zou leren, ervaart in de crèche. Functioneren in groep, delen, weten dat niet alles ‘direct’ kan gebeuren, .. Zonder te raken aan het feit dat ze ook ‘alleen’ kan spelen wanneer het moet. Ik merk dat Aline sinds ze naar de crèche gaat veel socialer is, maar ook in staat is om zich alleen bezig te houden wanneer wij bijvoorbeeld aan het koken zijn, of poetsen. Of waarempel, even chillaxen ..

Alles valt of staat met de band en afspraken die je hebt opgebouwd met de begeleiders in de opvang. En of dat nu een grote crèche is, een kleine opvang of een onthaalouder? Maakt dat uit? En als jij het financieel aankan om zelf je kind thuis op te voeden: top! Die tijd is onbetaalbaar. Maar weet dan dat niet iedereen dat financieel, emotioneel of relationeel kan. En veroordeel daar dan een ander ook niet voor.

Alle begin is klein

En ik geef eerlijk toe: Als ik een dagje thuis ben en het is een ‘vaste crechedag’, dan gaat Aline gewoon naar de crèche. Zo kan ik even ongestoord boodschappen doen, poetsen, even relaxen, koken, winkelen, bloggen, .. . En nee, ik ben niet de enige.

Hoe, kan Aline dat nog niet?

Misschien wel de meest vervelende: opmerkingen over Aline’s ontwikkeling. Begrijp me niet verkeerd, alles is op schema. Sommige dingen – zoals rollen bijvoorbeeld, wat moeizaam ging, maar nu uiteindelijk vlot lukt – kunnen uiteraard nog beter, maar op andere vlakken is ze goed mee en loopt ze zelfs een beetje vooruit. Maar toch slagen er mensen in om mij ook op dit vlak onzeker te maken. Je kent dat wel, een leuke foto op instagram of een gesprekje met een andere mama bij Kind & Gezin waarin je trots een ‘mijlpaal’ deelt van je kind, en dan plots het deksel op de neus krijgt door het antwoord ‘ah, die van mij kan dat echt al veel langer’. Goedbedoeld uiteraard, maar eigenlijk niet echt gepast. Je kan niet geloven hoe veel keer ik dat te horen heb gekregen toen mensen hoorden of zagen dat Aline nog niet echt goed rolde.

Alle begin is klein

Wanneer ik zelf de ‘andere’ partij ben, probeer ik hier op te letten. Als iemand met een kindje van zes maand zegt tegen mij van ‘oh, mijn kindje kan nog niet zitten’, dan antwoord ik niet met ‘Aline kan dat wél al’, maar eerder van ‘Oh, het moet zijn dat hij/zij nog geen zin heeft en energie stopt in iets anders’. Uiteindelijk worden alle kindjes groter, en kunnen ze uiteindelijk allemaal wel zitten, kruipen, stappen, brabbelen, .. . Elk op het eigen tempo. Naar mijn weten worden er nog altijd geen prijzen uitgedeeld aan het kind die het snelst een bepaalde mijlpaal heeft bereikt. Integendeel. Van mij mag het gerust zelfs een beetje trager.

Alle begin is klein

Ook over Aline haar slaappatroon wordt er af en toe iets gezegd. Waar ze vroeger lekker doorsliep, heeft ze nu steeds meer nachten waar ze wakker wordt omwille van honger, het verlies van haar tuutje of gewoon eens omdat ze onrustig is. Dat is normaal, maar blijkbaar is het not-done om dat te zeggen of te plaatsen op Social Media. Want ja, mijn kind moet toch op z’n minst perfect zijn hé? Wiens kind slaapt er nu niét door? Ik zwierde het echter eens op mijn instastories en schrok echt van het aantal mama’s dat met hetzelfde probleem en gevoel zaten. Op dat vlak is social media dan wél leuk. Misschien moeten we beginnen met de minder leuke dingen ook eens met elkaar te delen? We kunnen er maar van leren. En dan zijn de goedbedoelde adviezen écht goedbedoeld en gevraagd.

Mag het een beetje echter zijn?

Wat ik dus eigenlijk wil zeggen, is dat het best oké is als je jezelf afvraagt of je het al dan niet goed doet. Onzekerheid is normaal, het houdt je scherp. Het mag alleen niet verlammend werken. Zorg daarom, naast voor je kindje, ook voor jezelf. Drink dat glaasje wijn, neem eens de tijd voor je partner, ga eens sporten, .. Doe gewoon wat je zelf nodig acht.

Alle begin is klein

Maar alle gekheid op een stokje: post gerust dat leuke fotootje van je zittend kind, of van de eerste stapjes of wat dan ook. Ik zal ze met plezier liken, een comment nalaten en meegenieten van dit super moment. En vergeet niet: dat moederinstinct is er met een reden. Alle adviezen van andere moeders ten spijt: jij kent jouw kind het best. You’re doing great, ook al voel je ‘t zelf even niet!

Groetjes,

Laura

23 thoughts on “Doe ik het wel allemaal goed?

  1. Ik herken dit wel hoor, ik merkte het al toen ik zwanger was en ik te horen kreeg ‘wat is je buik nog klein’ of ‘ wat ben je al gegroeid’ dit maakte me zo onzeker en toen was mijn kind er nog geen eens. Ook toen de kinderen er waren, ‘praten/lopen/zitten ze nog niet’ grrrr. Maar ook nu hoor, nu ze ouder zijn, daar dit door. Goed advies!

    1. OH MY GOD! Zo herkenbaar.. Ik kreeg na m’n zwangerschap de melding ‘ben je nu nog niet ontzwangerd?’, dus die kan qua opmerking ook wel tellen, haha!

  2. Ja, het valt allemaal niet mee in Moederland. Juist omdat het om je kind gaat kun je je kwetsbaar voelen in hoe je het allemaal doet. Je noemt een bekend aantal hangijzers : )

  3. Ik denk dat het niet makkelijk is om moeder te zijn in de tijd dat we alles (met elkaar) delen en iedereen zijn of haar mening kan ventileren. Gevraagd en ongevraagd. Dan moet je zeker stevig in je schoen staan. Mijn advies bij twijfel: jij kent jouw kind het best. You’re doing great, ook al voel je ‘t zelf even niet! Hou die zin vooral vast! en geniet van je prachtige kindje.

    1. Bedankt Marion voor je lieve reactie! Ik ben gelukkig mondig genoeg om er iets van te zeggen, maar ik kan me voorstellen dat veel mama’s hiermee echt in hun maag zitten. In plaats van elkaar een beetje te steunen, is het altijd van ‘kijk hoe alles op rolletjes loopt’. Hopelijk slaat de social media slinger eens de andere kant uit!

  4. Heel herkenbaar!
    Wij zijn ook fan van de crèche en geloven echt dat we daardoor nu een heel sociale kleuter in huis hebben !
    Ons kleutertje kon ook pas! stappen toen ze een jaar een half was en zindelijk pas 1 week na haar eerste schooldag…Wat voor andere een probleem was/is voor ons helemaal niet, maar onzeker w je er soms wel van…
    Je doet het top, mama ! 😘

    1. Moh, zo lief van je! Ik word er echt zot van dat alles precies zo’n wedstrijd moet zijn.. Elk kind evolueert nu eenmaal op z’n Eigen tempo (denk ik dan?) en de een al wat rapper dan de andere. Voor mij mag het gerust allemaal een beetje trager gaan hoor! Echt!

  5. Ik ben nog niet zwanger en nu heb in al schrik voor de vele opmerkingen omtrent oa borstvoeding of niet, het soort speelgoed,… Erg dat mensen zich de dag van vandaag overal mee moeien..
    Ik kon vb pas stappen op 18m, een lui kind, maar nu kan ik niet stilzitten 😉

    Je bent een top-mama!

    1. ‘t Is soms echt erover hoor, de opmerkingen. Ik ben gelukkig mondig genoeg om er iets van te zeggen, maar ik kan me voorstellen dat veel mama’s hiermee echt in hun maag zitten. In plaats van elkaar een beetje te steunen, is het altijd van ‘kijk hoe alles op rolletjes loopt’. Meh! Ik kon lopen aan 9 maand, en heb daardoor (ja, echt waar hoor) platvoeten gekregen. M’n voeten waren er nog niet klaar voor. Daar sta je dan hé, met je prijs voor ‘snelst stappend kind’, haha! :p

  6. O ja ik snap dat je hier onzeker van wordt. Vooral doen wat goed voor jou voelt en laat de rest een beetje de rambam krijgen. Ook kindjes doen alles op zijn of haar eigen tijd. En geloof me bij de ander is dus ook niet alles perfect achter de schermen!

  7. Ah de welbekende moedermaffia. Niks van aantrekken. Zij zijn ook maar door een moeder opgevoed en niet door 304 instamoeders en zij leven ook nog prima!

  8. Ik vind ook dat iedere moeder zelf mag beslissen wat voor voeding ze geeft. Ik heb bewust gekozen voor borstvoeding omdat ik dat én heel graag wilde, én mijn dochtertje 3 mnd te vroeg was geboren en dat gewoon echt het beste voor haar was. En ik vind zelfs dan dat het nog mijn keuze zou zijn om het wel of niet te doen. Mensen weten ook niet altijd de reden waarom je iets wel of niet doet.

  9. Zo herkenbaar! Je denkt soms wat steun bij je mede moeders te kunnen vinden, maar ze zijn ook onverbiddelijk! Dat met borstvoeding herken ik, ook ik heb bewust voor flesvoeding gekozen. In die tijd heb ik wel geleerd echt mijn eigen hart te volgen. Onze baby, onze beslissingen.

  10. Ik denk dat het voor iedereen met kinderen, of andere doelen herkenbaar is. Je wilt graag het goed doen, maar je moet doen wat bij jou past en goed voelt. Je bent een topper!

  11. Fijn dat je dit ook deelt! En ja, je doet het supergoed!
    Iedereen moet eens stoppen met meningen te delen die niet gewenst zijn. Iedereen doet het op zijn manier, en moet respect hebben voor andermans keuzes. Laten we dat eens afspreken!
    Volg je eigen keuzes, hart, gevoelens en ja, denk vooral soms ook eens helemaal alleen aan jezelf!

  12. Zo blij dat ik hier nog geen last van heb! Al speelt dit natuurlijk door het hele leven. Bij mij is de hoofdvraag: woon je nog niet op jezelf? Nee, blijkbaar niet :-p

    1. Ook zo’n klassieker! Hahahahaha, was bij ons ook zo vooraleer ons huis afwas: ‘Gaan jullie direct samenwonen in een koophuis ofzo? Wat als het niet gaat?’ en kijk, drie jaar later hebben we er een kleintje bij 😉

  13. Ik denk dat vooral de mama’s veel herkenning bij je zien, ik denk dat iedereen zich wel eens afvraagt; oh doe ik het eigenlijk allemaal wel goed?

    1. Ja, dat zeker! Maar het is frappant hoe veel mensen (ongevraagd!) hun mening aan je geven wanneer je mama bent. In Nederland heet dat zelfs de ‘mama-maffia’ dacht ik?

  14. Zo herkenbaar. Vooral het gedeelte van geen borstvoeding geven. Hier ook een bewuste keuze. Uiteindelijk doen we allemaal wat goed voor ons is en voor ons kindje.

    1. Goja, van mij was het nu niet echt ‘bewust’, maar wel eerder een voldongen feit. Het ging niet, dusja.. Maar dan nog had ik ‘t wellicht niet gedaan hoor.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *